Het brugwachtershuisje bij de Nieuwe Tolbrug heeft aan alle kanten uitzicht. Binnen – waar een klein aantal bezoekers per keer plaats neemt – klinkt op koptelefoons een driedimensionaal geluidslandschap. De ogen gaan op zoek naar de geluiden die de oren binnendringen. Geluiden die veranderlijkheid uitdrukken… een moment van de dag, de tijd van het jaar, een levensfase, een uitstervend beroep. Geluiden die soms voor kortere, soms voor langere tijd aan deze omgeving zijn toegevoegd en die weer zullen verdwijnen of al verdwenen zijn. Oftewel een geluidspanorama van een steeds veranderend uitzicht. Geluidskunstenaar Cilia Erens, van huis uit planoloog, gebruikt puur dagelijks geluid als autonoom gegeven om de verbeelding aan te sturen. ‘De hoorbare ruimte’ is haar specialisme. Kenmerkend voor haar werk is dat ze geen tekst gebruikt of geluidsbewerkingen toepas≠t. Haar concept is interdisciplinair en raakt aan beeldende kunst, theater, muziek en architectuur. Brugwachtershuis Nieuwe Tolbrug Het brugwachtershuis bij de Nieuwe Tolbrug is gebouwd in 1892. Het is gebouwd toen de eerste Oude Tolbrug werd afgebroken omdat de Vliet werd verbreed. Bij die brug stond zo’n zelfde brugwachtershuisje. Het brugwachtershuis bij de Nieuwe Tolbrug is een abri, gebouwd in chaletstijl met houten vakwerk.